இருள்-பித்தன் -கவிக்கோ (53-54)

 

இருள்

 

 

எல்லோரும்

விளக்கேற்றும் அந்தியில்  

பித்தன் விளக்கை அணைத்தான் .

 

விளக்கை ஏன் அனைத்தாய் ?

என்று கேட்டேன்.

 

பார்ப்பதற்கு என்றான் .

 

 

அவன் மேலும் சொன்னான் :

 

காதலி

வெளிச்சத்தில்

தன்னை வெளிப்படுத்தமாட்டாள்.

கடவுளும் அப்படியே .

 

 

ஆதியும் இருள் :

அந்தமும் இருள் .

இருளில் இருக்கும்போது

நீங்கள்

இரண்டையும் அறிகிறீர்கள் .

 

 

இருள்

அண்ட சராசரங்களின்

தாய் .

ஒளி அதன் முலைப்பால் .

 

 

இருள்

இறைவனின்

கரும் பலகை .

படைப்புகளை அவன்

அதில்தான் எழுதுகிறான் .

 

 

 

இருள் ஆழமான கவிதை .

விளக்குகள் அதற்கு

உரை சொல்ல

முயன்று

 தோற்றுப்போகின்றன .

 

 

 

 

 

வானம்

கோடிக்கணக்கான

கண் திறந்து

இமை கொட்டாமல் பார்ப்பது

இருளின் அழகைத்தான் .

 

 

ஒளியில் நீங்கள்

பிறரைத்தான்

பார்க்கிறீர்கள்.

இருளில்தான் நீங்கள்

உங்களைப் பார்க்கிறீர்கள்.

 

 

கூட்டின் இருளில்

 தவமிருக்கும்

பட்டாம் பூச்சி

சிறகுகளைப் பெறுகிறது .

 

 

 

நீங்கள்

இருளிலிருந்து

 ஒளிக்குச் செல்லுங்கள்

என்கிறீர்கள்.

 

 

 

நானோ

 ஒளியிலிருந்து

இருளுக்குச் செல்லுங்கள்

என்கிறேன் .

 

 

தீபங்கள் எல்லாம்

 அணையும் போதுதான்  

ஞானம் பிறக்கிறது .

 

 

பித்தன் -கவிக்கோ (53-54)

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

திமுக கடந்து வந்த தேர்தல்களின் வரலாறு

Image
நெருப்பாற்றில் நீந்தும் இயக்கம் திமுக என்பதற்கு திமுக கடந்து வந்த பாதை முழு விபரங்கள் காங்கிரஸை 1962 லேயே தோற்கடித்திருக்கலாம் என்பதே எதார்த்தமான உண்மை .   1900–1947 தமிழகத்தின் முதல் அரசியல் கட்சியாக நீதிக்கட்சி விளங்கியது. 1916 ஆம் ஆண்டு தியாகராய செட்டியாரால் தொடங்கப்பட்டது. மதராஸ் மாகாணத்தில் 1920 இல் நடந்த தேர்தலில் 98 தொகுதிகளில் 63 தொகுதிகள் வெற்றி பெற்று பெரும்பான்மையாக ஆட்சியைப் பிடித்தது. காங்கிரஸ் கட்சியில் இருந்த பெரியார் , இட ஒதுக்கீடு சம்பந்தப்பட்ட கொள்கையில் கருத்து வேறுபாடு காரணங்களினால் நீதிக் கட்சியில் சேர்ந்தார். 1944 ஆம் ஆண்டு நீதிக் கட்சியின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றார். பின்பு நீதிக் கட்சியை திராவிடர் கழகம் என்று பெயர் மாற்றினார். அக்கட்சி பின்பு திராவிட கொள்கைகளும் , ஹிந்தி எதிர்ப்பு கொள்கைகளும் , தனித் திராவிட நாடு கொள்கைகளும் மக்களிடம் பரப்பி கொண்டு வந்தது. ஆட்சி அதிகாரத்தில் விருப்பம் இல்லாமல் இருந்த பெரியாரை விட்டு பிரிந்த அறிஞர் அண்ணா பின்பு திராவிட முன்னேற்ற கழகத்தைத் தொடங்கினார். 1. ஏ. சுப்பராயலு ( 17 டிசம்பர் , 1920-11 ஜூலை , 1921)- நீதிக்கட்ச...
Read more

யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்!-(புறநானூறு - பாடல்: 192 பாடியவர்: கணியன் பூங்குன்றன்)-கலைஞர் மு.கருணாநிதி

Image
  யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்! *.. யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்; தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா; நோதலும் தணிதலும் அவற்றோ ரன்ன; சாதலும் புதுவது அன்றே; வாழ்தல் இனிது என மகிழ்ந்தன்றும் இலமே; முனிவின், இன்னாது என்றலும் இலமே; "மின்னொடு வானம் தண்துளி தலைஇ, ஆறாது கல்பொருது இரங்கும் மல்லற் பேர்யாற்று நீர்வழிப் படூஉம்" என்பது திறவோர் காட்சியின் தெளிந்தனம் ஆகலின், மாட்சியின் பெரியோரை வியத்தலும் இலமே; சிறியோரை இகழ்தல் அதனினும் இலமே." (புறநானூறு - பாடல்: 192 பாடியவர்: கணியன் பூங்குன்றன்) பொருள் விளக்கம் கேளிர்= உறவினர். புதுவதன்று = புதியதல்ல முனிவின் = வெறுப்பின் காரணமாக புணை = தெப்பம். திறவோர் = ஆன்றோர் இலம் = இல்லாமை. (இல்லையென்ற பொருளில் இங்கு வரும்) மூன்று கூறாக ஆவதற்கு முன்பிருந்த முகவைப் பெரு மாவட்டத்தில் மூதறிஞர் பண்டிதமணி கதிரேசன் செட்டியார் பிறந்தார் எனக் கேள்வியுற்றுக் களிப்புடனே மகிபாலன்பட்டிக்குச் சென்றிருந்தபோது பூங்குன்றமெனப் பழையநாள் இலக்கியமாம் புறநானூற்றுக் குறிப்பில் இருந்த ஊரின் பெயர்தான் மகிபாலன்பட்டியாக மாறிற்றென்று, பெரும்புலவர் மாணிக்கனார் உரைக்கக் கேட்டு மகிழ்ச்சி...
Read more

மானங்காத்த மறவன்!(புறநானூறு: பாடல்: 74 பாடியவர்: சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறை)-கலைஞர் மு.கருணாநிதி

Image
  மானங்காத்த மறவன்! * "குழவி இறப்பினும், ஊன்தடி பிறப்பினும், ஆள்அன்று என்று வாளின் தப்பார்; தொடர்ப்படு ஞமலியின் இடர்ப்படுத்து இரீஇய கேளல் கேளிர் வேளாண் சிறுபதம், மதுகை இன்றி, வயிற்றுத் தீத்தணியத் தாம் இரந்து உண்ணும் அளவை ஈன்மரோ, இவ் உலகத்தானே." (புறநானூறு: பாடல்: 74 பாடியவர்: சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறை) பொருள் விளக்கம் ஊன்தடி= சதைப்பிண்டம், ஆள்அன்று என்று வாளின் தப்பார்= ஆளல்ல என்று கருதாமல் வாளால் வெட்டிடத் தவறமாட்டார். ஞமலி=நாய். கேளல் கேளிர்=பகைவர். மதுகை= மனவலிமை மயிர் நீப்பின் வாழாத கவரிமான் போல் மானம் வரின் உயிர்நீப்பர் எனும் குறளுக்கு; தயிர் கடைந்தால் தலைகாட்டும் வெண்ணெய் போன்று தமிழ்ச்சங்க காலத்து வீரன் வாழ்வே உண்மைச் சான்று. தவழ்ந்து வரும் தன் மகவை முத்தமிடுவதற்கும் குனிந்திடாமல் தலைக்குமேலே தூக்கச் சொல்லிக் கொஞ்சுகின்ற தன்மானத் தமிழ்ச்சிங்கம் அவன்! தாமரை மொட்டிரண்டை ஏந்தி வரும் தன் பட்டத்து ராணியையும் நெளியாமல் நிமிர்ந்து நின்றே நெஞ்சகத்தில் அணைத்துக் கொள்வான். நிலம் நோக்கும் வழக்கமின்றி நேர்ப் பார்வை செலுத்தித்தான் நிலவு முகத்தரசி நெற்றியிலே இதழ் பதிப்பான். படுத்த...
Read more